ik met mijn bekers |
15 oktober 2000 ben ik voor de eerste keer in m'n leven met
mijn "bazen" naar een kattenshow geweest.....
De avond van te voren voelden we al dat er iets stond te gebeuren
want het kattenluikje werd afgesloten zodat we niet meer naar buiten
konden. We kregen te horen dat het maar voor 1 nacht was en dat
we de volgende morgen na het eten weer naar buiten mochten.
Nou, mooi niet dus! De volgende morgen stonden
de "bazen" veel vroeger op dan normaal is voor een Zondag, en na
het ontbijt werd ik zonder pardon in de reiskooi gezet!
Op dat moment dacht ik nog dat ik naar de dierenarts moest of
zo..... Maar even later werd duidelijk dat dat niet het geval was.
Na een half uurtje rijden kwamen we, om half 8 's ochtends, aan
op een grote parkeer plaats en gingen we een groot gebouw
(sporthal) binnen. Daar stond een hele lange rij met mensen en,
nog veel meer, andere katten. Een hele tijd later werd ik uit mijn
kooi gehaald en voor een meneer op tafel gezet die me onderzocht,
en gezond verklaarde. Weer mijn reiskooi in.
We kwamen in een grote lawaaierige hal waar allemaal kooien
stonden. Na enig rondlopen vonden we waar we moesten zijn. Terwijl
de "bazen" de kooi inrichtten met gordijntjes, kattenbakje, een
kleedje en waterbakje mocht ik gelukkig nog in m'n eigen kooi
blijven zitten.
Dat geluk was maar van korte duur want ik werd al gauw, weer, uit
mijn kooi gehaald en in een andere kooi gezet. Op dat moment
wist ik nog niet dat dit nog maar het begin was van een hele lange
dag.
Er kwamen steeds meer mensen en katten binnen en ik kreeg ook
buren, niet dat ik me daar iets van aan trok hoor, ik deed gewoon
net alsof ik dat allemaal niet zag. Na een hele tijd wachten werd
ik weer uit de kooi gehaald om naar de keurmeester te gaan, maar
ik wilde helemaal niet! Ik vond het eigenlijk wel zo veilig
in die kooi! Met mijn gespartel maakte ik het niet makkelijk,
maar het lukte ze toch om me er uit
te krijgen. Onderweg naar de keurmeester heb ik nog een poging ondernomen
om weg te komen, maar ik werd stevig vastgehouden. Er waren daar
ook zo verschrikkelijk veel mensen!
Bij de keurmeester aangekomen werd ik eerst in WEER een andere kooi
gezet omdat ik nog niet aan de beurt was. Om duidelijk te
laten merken dat ik het niet eens was met deze gang van zaken, blies
ik naar iedereen die bij deze kooi in de buurt kwam. Toen het mijn
beurt was werd ik op tafel gezet voor een (best wel aardige), Duitse,
mevrouw Waller. Die me aan alle kanten bekeek terwijl ik goed
m'n best deed om
tegen te werken. Ze keek of: ik groot genoeg was en alles goed in
verhouding stond, mijn kop de goede (driehoekige) vorm had en m'n
oren de juiste maat en plaatsing hadden, de ogen goed geplaatst
waren, mijn staart lang genoeg was en of mijn vacht een goede lengte
en  'textuur'
had. Ze vertelde me (in het engels) dat ze me heel mooi vond, dat
ik in ieder geval mijn punten voor het eerste CAP certificaat kreeg
en dat ik terug moest komen voor een nominatie voor best in show.
Ik begon haar steeds aardiger te vinden.
Ik was blij dat ik weer werd teruggebracht naar de kooi waar
mijn kleedje inlag. In de loop van de dag begon ik me (in ieder
geval in m'n kooi) een beetje op m'n gemak te voelen, maar ik hoopte
toch wel dat het allemaal niet te lang zou duren. Bezoekers die
mijn aandacht probeerden te trekken wierp ik een boze blik toe,
of ik negeerde ze volkomen. Om een uur of drie werd mijn rust weer
ruw verstoord en werd ik weer, onder protest, uit mijn kooi getrokken.
Eerst werd ik gekamd en vervolgens weer door die drukte heen naar
de keurtafel. Daar moest ik samen met nog een paar andere katten
geshowd worden, zodat de keurmeester kon zien wie van ons de mooiste
was en die werd dan
genomineerd voor best in show. Mevrouw Waller zei eigenlijk
direkt dat ik diegene was die genomineerd zou worden, omdat ik de
mooiste was. Moest ik
daarvoor nou uit mijn kooi komen? Dat wist ik al lang!
Weer een paar uur later werd ik voor de zoveelste keer uit m'n kooi
getrokken en helemaal gekamd, het was toen een uur of vijf.
En alweer naar die keurmeester! Ik kreeg er nu toch echt een
beetje genoeg van. Nu werd ik vast gepakt door een grote
meneer die me heel stevig in de showgreep nam. Ik probeerde nog
om los te komen maar dat was tevergeefs. Vervolgens werd ik door
vier verschillende keurmeesters aan alle kanten bekeken. Ik heb
me netjes gedragen hoor, maar de neiging om eens lekker uit te halen
was wel erg groot! Of het er mee te maken had weet ik
niet, maar niet ik, maar een Maine Coon, werd best in show. Ondanks
dat ik niet best in show werd waren mijn "bazen" en de fokker waar
ik vandaan kwam toch wel heel erg trots op mij hoor!
Het eerste wat ik deed toen we 's avonds weer thuiskwamen, was
naar buiten rennen om een plas te doen, dat had ik namelijk de hele
dag opgehouden!
Na
deze showervaring vonden de "bazen" het nodig om toch nog maar een
paar keer met mij naar show te gaan, om punten te halen voor een
titel. 26 november was het weer zo ver. Er was een grote show in
Wervershoof. De avond voor, en de ochtend van de 26e was weer hetzelfde
ritueel als de vorige keer, op de autorit na, want die duurde nu
een stuk langer. Weer in de rij staan om naar binnen te kunnen in
de sporthal en, eenmaal binnen, zoeken naar de kooi met het juiste
nummer. Ik vond het nu nog steeds niet echt leuk allemaal, maar
ik ik wist nu al wel een beetje wat er van me verwacht werd en ik
was niet zo nerveus als de vorige keer. Ik liet me zelfs al een
beetje makkelijker showen.
Deze keer werd ik gekeurd door een Nederlandse keurmeester,
meneer Koot, die ik lang zo aardig niet vond als de vorige. Hij
vond dat mijn staart langer mocht en mijn oren wat groter.
Wat een onzin!, zag die man dan niet dat ik perfect ben? Ik
kreeg wel mijn punten voor de titel maar werd, wel een beetje jammer,
niet genomineerd voor best in show.
Om voldoende punten te halen voor een titel moesten we nog 1 keer
naar een show. De eerst volgende was op 21 januari in IJmuiden,
gelukkig ook niet zo ver weg, want die lange autoritten vind ik
toch maar niks hoor! Het hele showgebeuren begon nu een beetje te
wennen en ik voelde me behoorlijk op m'n gemak. De keurmeester,
mevrouw van Berkum, vond mij wel heel erg mooi en ik gedroeg me
heel netjes. Toen ze me optilde in de showhouding bleef ik ook rustig
hangen en ik stribbelde helemaal niet tegen. Ik begreep nu wat er
van me verwacht werd! Op deze show had ik voor het eerst concurrentie
van Noorse Boskatten met de zelfde kleur als ik. Met minimaal 3
katten in de zelfde kleur kan er ook een best in varieteit verkozen
worden. Natuurlijk werd ik dat! En
ik werd ook weer genomineerd voor best in show. Deze
keer bleef ik er heel rustig onder dat ik weer geshowd moest worden
en door de handen van 4 keurmeesters moest. Ik was alleen bij het
kammen
wel een beetje lastig geweest en nu voelde 1 van de keurmeesters
een klit tussen m'n voorpoten! Ik verloor hierdoor met 3 stemmen
tegen 1, van een Heilige Birmaan.
Maar mijn titel heb ik binnen en ik mag mezelf nu PREMIOR
Casmira's Zippo noemen !!!!!!!
|
