Freya

Lajos

Toen Marcel en ik elkaar leerden kennen, hadden we allebei een hond en twee katten. We begonnen dus gelijk al met een gezellig huishouden; een engelse cocker spaniel (Lajos), een bastaard herder/ierse terrier en nog wat (Freya), en vier huis tuin en keuken katten (Pukkie, Sientje, Muis en Maya).

Tot, in 1994, Pukkie, toen 17 jaar oud ernstig ziek werd en we hem in moesten laten slapen. De idylle was verstoord. Pukkie was tenslotte de baas geweest en wie moest hem nu opvolgen. Muis, de tweede man in huis, heeft een tijd lang zijn best gedaan, maar het ging hem niet goed af. Er werd zowel binnen, onder onze katten, als buiten met vreemde katten, veel geruzied. Op een zeker moment besloten we dat er weer een vierde kat bij moest komen.  Ofwel een kat die de baas kon worden of een die in ieder geval door zijn/haar aanwezigheid een verandering in de situatie bracht.

Met die gedachte in ons achterhoofd gingen we een keer, voor het eerst in ons leven, naar een kattenshow. Daar zagen we een prachtige Noorse Boskat zitten, zoiets moois hadden we nog nooit gezien, we waren op slag verliefd! Thuis aangekomen konden we die mooie kat niet uit ons hoofd zetten en ik ben gaan bellen. Natuurlijk was er op dat moment geen Noor te vinden in de kleur die wij gezien hadden,  zwart gestreept. Maar,vertelde ons de zeer vriendelijke mevrouw van de Noorse boskattenkring toen ik zei dat Marcel het liefst een tijger in huis wilde hebben, er was een fokker die naast Noorse boskatten ook Bengalen fokte. Was een Noorse boskat al nieuw voor ons, een Bengaal hadden we nog nooit van gehoord!

Al snel hadden we een afspraak om te gaan kijken naar de kleine Bengaaltjes. En wat er daar gebeurde hoef ik aan een kattenliefhebber waarschijnlijk niet uit te leggen, maar ik vertel het toch maar. We zaten nog niet zo lang bij de fokker of een van die kleine Bengaaltjes nestelde zich op mijn schoot en viel daar in slaap. Als er dan zo'n piepklein mini cheetaahtje op een rolletje op je schoot ligt kan je dat niet weerstaan. Dit poesje was het helemaal!

Een paar weken later, en die duurden heeeeel erg lang, hadden we Shuma in huis en maakten we voor het eerst kennis met de Bengaal als huiskat. En het valt niet te ontkennen, een Bengaal in huis is een hele belevenis. We kwamen  er al heel snel achter dat onze benedenwoning eigenlijk te klein was voor Shuma. De gekke capriolen en bokkesprongen die ze maakte als ze aan het spelen was!!!!

Vanaf het moment dat we Shuma in huis hadden wisten we het ,....er zou zeker nog een Bengaal komen.  Maar om dit verhaal niet al te lang te maken zal ik de rest maar in vogelvlucht vertellen.

Na Shuma kwamen al vrij snel Gizmo en Saartje (huis tuin en keukenkatten) ons gezelschap houden, Gizmo bedoeld als speelkameraadje voor Shuma en Saartje ging naar Marcels moeder. Daarna kwam Dixie, een Bengaal, die  we maar een paar maanden hebben gehad omdat ze TE dominant was ten opzichte van de andere katten.(Als de katten hun eten kregen stond alleen Dixie in de keuken, de rest mocht niet binnen komen van haar).

Dit was een vervelende periode waarin Sientje heel erg ziek werd, Muis besloot dat hij niet meer bij ons wilde wonen en Shuma kreeg door de stress epileptischaanvallen. (gelukkig is dat na het vertrek van Dixie allemaal weer goed gekomen*)  Sientje hebben we in laten slapen (12 jaar) en Muis is bij die ander, waar hij zich dus blijkbaar meer thuis voelde, gaan wonen. En Lajos, de cocker spaniel kreeg leverkanker. Ook hem hebben we, 13 jaar oud, in laten slapen.

Kort na Dixie's vertrek kwam Deejay, haar broer, op een leeftijd van 8 maanden. Toen we hem gingen halen zagen we in de cattery een prachtige Bengaal zitten, zo mooi van kleur en met heel veel goudglitter. Dat is hem vast niet dachten wij nog....maar dat was nou juist de kat die we mee mochten nemen! En zo lief!

Niet lang daarna verhuisden we naar Alkmaar, waar we een heel huis tot onze beschikking hadden (en nog hebben) met op dat moment 'maar'4 katten en een hond. Dat was van korte duur. Al snel kregen we Rajah (weer een Bengaal)  er  bij, bijna 3jaar oud en heel erg bang. Rajah heeft de eerste weken onder de bank doorgebracht maar werd al snel de beste maatjes met Deejay. Dat zelfde jaar kon de moeder van Marcel Saartje niet meer verzorgen en hebben we Saartje (weer) in huis genomen. En moesten we Freya, 13 jaar oud, in laten slapen. (longkanker)

Maya

Intussen hadden we ook al weer een paar shows bezocht en was onze blik gevallen op de Maine Coon en natuurlijk waren we nog steeds die Noorse boskat niet vergeten! En omdat we nu meer ruimte hadden besloten we EN een Maine Coon, EN een Noorse Boskat erbij te nemen. Juni '99 kwam Jango en 2 maanden later Moro. Oftewel 5 jaar na dat we verliefd waren geworden op een Noorse Boskat, hadden we er eindelijk een!! Dat jaar hebben we Maya, ook 13 jaar, in laten slapen. Ze was geopereerd aan haar schildklier maar haar hart bleef maar racen en daardoor werd  haar bloed niet goed meer gezuiverd. Overigens was dit al de tweede kat (Sientje ook) die na een schildklieroperatie toch overleden is.

Dit jaar (2000) kregen we nummer 8, Izanami, nog een Maine Coon. Want als je eenmaal met het kattenvirus bent besmet is het moeilijk om te stoppen. We zeggen wel tegen elkaar: "zolang we hier wonen houden we het bij acht katten!"  Maar voor hoelang? Eigenlijk willen we wel nog een Noorse Boskat, en een Somali vinden we ook wel heel erg mooi...........

Dixie

En wat virussen betreft: Onlangs zijn we met Izanami naar een kittenmiddag geweest, een soort show. Gewoon, om het eens een keer mee te maken en te kijken wat een keurmeester van onze jongste lieveling zegt. Maar afijn, komen we dus met een beker thuis!  Niet de Best in show of zo hoor, nee ze haalde uitmuntend 3, maar ze werd WEL lieveling van de keurmeester!
Resulaat van deze ervaring: 15 oktober naar een show met onze Noorse boskat................

* Voor Dixie hebben we een goed tehuis gevonden   in een gezin waar ze geen concurrentie heeft.

Muis

4 katten op een kluitje